و فرصت طلبى را به كار گرفت و نگذاشت كه انتخاب به صورتى آزاد انجام شود . ( 1 ) مورخان مىگويند كه عبد الرحمن به سرعت به سوى عثمان شتافته ، دست در دست وى نهاد و به او گفت : « خداوندا ! من آنچه را از آن بر گردن داشتم ، به گردن عثمان قرار دادم . . . » . اين اقدام ، همچون صاعقه‌اى بر سر نيروهاى مثبت افتاد كه مىكوشيدند تا حكم خدا ميان مسلمين حاكم شود . ( 2 ) امام به ابن عوف روى نمود و به او فرمود : « به خدا قسم ! اين كار را انجام ندادى مگر به آنچه از وى اميد داشتى همان را كه دوست شما دو نفر ، از دوستش اميد داشت . خداوند ميان شما عطر منشم را بكوبد . . . » « 1 » . ( 3 ) امام ، علت انتخاب كردن عبد الرحمن ، عثمان را روشن ساخت كه براى مصلحت امّت نبوده بلكه نتيجهء طمعكاريها و تمايلات سياسى بوده ، زيرا ابن عوف اميدوار بود كه بعد از عثمان به خلافت برسد ، امام روى به قريشيان نمود و به آنها فرمود : « اين نخستين روزى نيست كه شما بر عليه ما پشتيبان هم مىشويد ، صبرى نيكو خواهم داشت و از خداوند بر آنچه مىگوييد ، يارى مىجويم » . ( 4 ) منطق امام براى ابن عوف گزنده بود و لذا وى به تهديد پرداخت و گفت : « اى على ! راهى به سوى خودت باز مگذار » .

--> ( 1 ) « منشم » ، ( به كسر شين ) نام زنى عطرفروش در مكه بود و قبيلهء خزاعه و جرهم هرگاه مىخواستند بجنگند ، از عطر وى به خودشان مىزدند و هرگاه چنين مىكردند ، كشتگان آنها بسيار مىشدند . و گفته مىشد « شومتر از عطر منشم » . اين مطلب در صحاح جوهرى 5 / 2041 آمده است . و خداوند دعاى امام را اجابت فرمود و ميان عثمان و عبد الرحمن شديدترين دشمنى و خصومت پيش آمد به طورى كه ابن عوف وصيت نمود كه بعد از مرگش ، عثمان بر او نماز نخواند .